Karanlık üzerimize üzerimize geliyor..
Bir şehri hayal ediyoruz; uzak ve zamansız..
Gökyüzü okyanusa devrilmiş gibi..
Acıımızı unutmuşuz..
Zaten en kolayıdır unutmak..
En kolayının unutmak olduğunu zannetmek ya da..
"sisler bulvarına akşam çökmüştü
omuzlarımıza çoktan çökmüştü"
kabullenmiştik, adamakıllı yalnızdık
"kesik birer kol gibi yalnızdık"
Çünkü,
...zaten en kolayı...
...zannetmekti...
...yalnızlığı..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.