Zehra'yı gördün mü?

Ben İbrahim. Bu da benim tükenmez kalemim. Ona Kalem Bey diyorum. Gülüyor. Bütün dertlerimi ona anlatıyorum. İnsanlarla konuşamıyorum çünkü onlar beni deli zannediyor. 

Zehra'yı kaybettim. Kalem Beyle -bakın yine güldü- çok aradık Zehra'yı. Bizim sokağın başındaki elma ağacına bile sorduk hatta. Görmemiş. ''Ama haberim olursa mutlaka ararım'' dedi. Güldük.

Birisi bizimle dalga geçerse biz mutlaka güleriz. 

''Deli misiniz siz?'' dedi elma ağacı, ''ağaçlar konuşur mu hiç?''

Şaşırdık. Birisi bize deli derse biz mutlaka şaşırırız. 

Nerden çıkarırlar böyle şeyleri ki?