Cenazede bana yemek verdiler, çay uzattılar. Kalabalıkta çay içmem dedim. Al dediler. Aldırdılar.
Cenazede çay karıştırdım. İnsanlar bana baktılar. Tespihim vardı. Sıkılmıştı. Cebimde kendi kendini çekiyordu.
Kırmızı bir sandalye vardı, ortadaydı. O da benim gibi yalnızdı. Gidip üzerine oturdum. 97 adam vardı. Biri bana baktı. Biri babamdı..
Herkes susuyordu. Sandalye de susuyordu. Herkes sandalyede susuyordu. En çok ben susuyordum. Herkes beni dinliyordu.
Halil öldü. 97 adam geldiler. Oturdular, sustular. Halil varken bu kadar yoktular. Halil yokken kalabalık oldular..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.