Sadece Bir İnsan..

[ 11 Eylül 2013Tarihli '' Fatmayla'' yazımın son kısmı.. ]


Hayatım, elde etmek istemediğim şeyleri hayal etmekle geçiyor. Olmasını istemediğim şeylerin olmasını istiyorum. Tanrı (varsa eğer) bana daima sürprizler yapsın istiyorum. Mutluluktan mutluluk duymuyorum artık. Daha da garibi, üzülmem gereken hiçbir şeye üzülesim gelmiyor. Evet, kader... Böyle olması gerekiyordu. Garip değil mi? Kaderimde, ''Kaderimde'' diye başlayan bu cümleyi yazmak varmış.

Yardım istiyorum. Tanrı ,varsa, yardım etsin bana. Sonsuz kudret sahibi madem, bırakmasın beni. Talep dilekçesini hangi departmana bırakıyoruz acaba?

- Beni anlayabiliyor musun Fatma?
- herhangi bir insandan seni anlamasını beklemen haksızlık değil mi sence de?
- Kimse benimle aynı görüşte olma zorunda değil Fatma. Kimseden beni anlamasını beklemiyorum. Bana hak vermesini... Fakat ne bekliyorum insanlardan? İnsanların yapabileceğine mutlu edebilir beni?
- Sen çok zor bir insansın..
- Ben sadece bir insanım Fatma..