Son'a ve Bahar'a Uzaklaşırken..

Diyeceksin ki;

-Hoşgeldin.

Diyeceğim ki;

-Hoşbulduk.

Hoşbulduk Ordaki Kadın. Yağmurlar asfaltı dövüyor sokakta. Sen burada yalnızlığını besliyorsun. Sokak lambaları aç köpekleri aydınlatıyor. Gece vardiyasında çöpçüler...

Birkaç fahişe ekmek parası peşinde. 

Ordaki Kadın.. Hoşbuldum. Sefa getirdim sana. Ayazın parçaladığı eller getirdim. Attilâ İlhan'dan satırlar getirdim. Turgut Uyar'dan noktalar getirdim. Ahmed Arif'ten çığlıklar getirdim. 

Ateşin var mı? Bir bulutta tutuşmuş kibritin var mı, Ordaki Kadın? Yüreğinin yangını sigaramı yakar mı? Dışarıda ağaçlar soyunup yatağa giriyor. Mevsim hazan mı ne? Yoksa, burada bahar mı?

virgül ve sonrası..

, gene bir cehennem var yastığımda,

gel artık...

[Ahmed Arif]

Ay Karanlık..

Maviye

Maviye çalar gözlerin

Yangın mavisine

Rüzgarda asi

Körsem

Senden gayrısına yoksam

Bozuksam

Can benim, düş benim

Ellere nesi?

Hadi gel

Ay karanlık...

İtten aç

Yılandan çıplak

Vurgun ve bela

Gelip durmuşsam kapına

Var mı ki doymazlığım?

İlle de ille

Sevmelerim

Sevmelerim gibisi?

Oturmuş yazıcılar

Fermanım yazar

N'olur gel

Ay karanlık...

Dört yanım puşt zulası

Dost yüzlü

Dost gülücüklü

Cıgaramdan yanar

Alnım öperler

Suskun, hayın, çıyansı
Dört yanım puşt zulası
Dönerim dönerim çıkmaz
En leylim gecede ölesim tutmuş
Etme gel
Ay karanlık...

Ahmed ARİF

Yalnızlıklar..

Şöyle bir değiyor gözleriniz sokağa.. Gece, yine karanlık, yine kimsesiz..
Bir sigara yakıp, kaldığı yerden devam ediyorsunuz hayata..
Kar film stüdyolarından çalınmış köpükler gibi.. Varsınız.. Yoksunuz..
Caddeler soğuk, kaldırımlar soğuk.. Ahmet Arif'ten söz açıyorsunuz sonra.. 

''duvarları katı sabır taşından
kar altındadır varoşlar
hasretim nazlıdır ankara..''

Kızılay'ın en eskimiş köşe başında.. Bir başkası oluveriyorsunuz..
Yine karanlık, yine kimsesiz.. Varsınız.. Yoksunuz..
Bu kar, bu kaldırım taşları..
Bu 'yalnızlıklar' biraz da..
Ankara'dasınız..
Çünkü en güzel..
Ankara'da yalnızsınız..