Şöyle bir değiyor gözleriniz sokağa.. Gece, yine karanlık, yine kimsesiz..
Bir sigara yakıp, kaldığı yerden devam ediyorsunuz hayata..
Kar film stüdyolarından çalınmış köpükler gibi.. Varsınız.. Yoksunuz..
Caddeler soğuk, kaldırımlar soğuk.. Ahmet Arif'ten söz açıyorsunuz sonra..
''duvarları katı sabır taşından
kar altındadır varoşlar
hasretim nazlıdır ankara..''
Kızılay'ın en eskimiş köşe başında.. Bir başkası oluveriyorsunuz..
Yine karanlık, yine kimsesiz.. Varsınız.. Yoksunuz..
Bu kar, bu kaldırım taşları..
Bu 'yalnızlıklar' biraz da..
Ankara'dasınız..
Çünkü en güzel..
Ankara'da yalnızsınız..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.